Przewlekła obturacyjna choroba płuc to powszechnie występujące schorzenie, mogące prowadzić do niewydolności oddechowej i śmierci. Na świecie choruje na nią ponad 200 mln osób, z czego 80 mln – na postać ciężką. Rozwój choroby ściśle związany jest z ekspozycją na zanieczyszczone powietrze.

Przyczyny przewlekłej obturacyjnej choroby płuc

Jakie są przyczyny przewlekłej obturacyjnej choroby płuc? W 90% przypadków choroba jest konsekwencją palenia tytoniu, pozostały odsetek chorych miał kontakt z pyłami czy szkodliwymi oparami. Istnieje również zależność między zachorowaniem na przewlekłą obturacyjna chorobę płuc, a genetycznie uwarunkowanym niedoborem alfa- 1- antytrypsyny, enzymu chroniącego tkankę płucną przed zniszczeniem.

Narażenie dróg oddechowych na kontakt z czynnikami drażniącymi powoduje sekwencję reakcji patologicznych, leżących u podłoża choroby. Przewlekła odpowiedź zapalna powoduje nagromadzenie komórek zapalnych – makrofagów, neutrofili oraz limfocytów. Prowadzi to do zwiększonego wydzielania śluzu i pogrubienia ścian oskrzeli, co utrudnia pasaż powietrza przez drogi oddechowe. Ponadto zalegający śluz sprzyja rozwojowi infekcji dróg oddechowych.

Zwężeniu oskrzeli towarzyszy patologiczne rozdęcie tkanki płucnej. Choremu łatwiej wziąć wdech niż wydech – generowanie oporu podczas wydechu powoduje ścieńczenie i rozciągnięcie tkanki płucnej. W zaawansowanych stadiach choroby, płuca przestają spełniać rolę narządu wymiany gazowej. Dochodzi do obniżenia wysycenia hemoglobiny tlenem oraz kumulacji dwutlenku węgla.

Objawy przewlekłej obturacyjnej choroby płuc

Objawy przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, wynikające z opisanych zmian, to:

• – kaszel z odkrztuszaniem dużych ilości plwociny, zwłaszcza po przebudzeniu,
• – duszność- początkowo tylko po wysiłku, potem także spoczynkowa,
• – osłabienie siły mięśni, obniżenie wydolności fizycznej,
• – niedokrwistość,
• – sinica skóry,
• – zmniejszenie gęstości kości prowadzące do osteoporozy,
• – częste infekcje dróg oddechowych,
• – przewlekłe zmęczenie, bezsenność i stany depresyjne.

Aby rozpoznać przewlekłą obturacyjną chorobę płuc, należy wykonać spirometrię. Badanie to, polegające na wydychaniu powietrza do ustnika aparatu, mierzy pojemność płuc oraz stopień zwężenia oskrzeli. Jeśli badanie sugeruje obturację, czyli zwężenie oskrzeli, rozpoznanie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc jest bardzo prawdopodobne. Dodatkowymi badaniami są: rtg klatki piersiowej, EKG, morfologia oaz gazometria.

Leczenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc

Leczenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc sprowadza się do ułatwienia choremu oddychania, gdyż zwężenie oskrzeli jest nieodwracalne. Farmakologiczna terapia polega na podawaniu leków rozszerzających oskrzela oraz pobudzających pracę aparatu rzęskowego, co ma na celu usprawnienie usuwania wydzieliny. Terapię przewlekłej obturacyjnej choroby płuc wspomaga utrzymywanie właściwej masy ciała i codzienna, umiarkowana aktywność fizyczna, dostosowana do stanu chorego.

Podstawą leczenia jest oczywiście zaprzestanie palenia tytoniu. Ruch, rezygnacja z papierosów oraz optymalna waga ciała, to czynniki wymagane także w terapii chorób współtowarzyszących przewlekłej obturacyjnej choroby płuc – nadciśnienia, cukrzycy czy choroby niedokrwiennej serca.

W stanach zaostrzenia objawów stosuje się wentylację nieinwazyjną oraz tlenoterapię. Bardzo istotne jest zapobieganie infekcjom bakteryjnym i wirusowym dróg oddechowych, co osiągnąć można prewencyjnymi szczepieniami oraz dokładnym leczeniem infekcji antybiotykami. Postępowanie chirurgiczne w przewlekłej obturacyjnej chorobie płuc polega na usuwaniu pęcherzy rozedmowych, a w ostateczności – przeszczepieniu płuca.

Więcej na stronie http://pochp.net.pl/