Miastenia, czyli dystrofia mięśniowa to bardzo poważna choroba neurologiczna o charakterze autoimmunologicznym. Oznacza to, że organizm walczy z receptorami acetylocholinowymi, a acetylocholina jest głównym przekaźnikiem w neuronach. Miastenia to po prostu szybka męczliwość mięśni szkieletowych. Pierwszymi objawami może być na przykład opadanie powieki, opadanie głowy, osłabienie gryzienia, czy upadki podczas biegu. Są to objawy, z którymi natychmiast należy się udać do specjalisty. Dobra poradni neurologiczna będzie miała lekarzy, którzy natychmiast właściwie zdiagnozują chorobę już na podstawie samego wywiadu. Dobry neurolog powinien tez wykluczyć lub potwierdzić współistnienie innych chorób neurologicznych.

Przyczyny miastenii i rokowania

Przyczyny miastenii to na przykład botulizm (efekt zatrucia jadem kiełbasianym), zatrucie pestycydami, nerwica, guzy mózgu, stwardnienie rozsiane. Chorzy cierpiący na miastenię bardzo szybko się męczą, nie mogą uprawiać żadnej aktywności fizycznej, często mają problemy z podstawowymi czynnościami samoobsługowymi. Dodatkowo zdarzają się u nich rzuty czyli okresy pogorszonego samopoczucia.

Rokowania w tej chorobie nie są niestety zbyt dobre, ponieważ często dochodzi do remisji. Jeśli chory nie będzie pozostawał pod stała opieką neurologa i nie będzie zapobiegał pogłębianiu choroby, wówczas jego stan będzie się pogarszał, aż do zatrzymania pracy mięśni oddechowych i śmierci przez uduszenie. W przypadku wyleczenia możliwe są też nawroty choroby, dlatego chorzy z miastenią powinni stale uważać na siebie, już do końca życia.

Leczenie miastenii

Wcześnie wykryta męczliwość mięśni można i należy leczyć. Przede wszystkim dąży się do zwiększenia stężenia acetylocholiny w złączach nerwowych, by polepszyć przewodnictwo nerwowe. Miastenię można leczyć poprzez leczenie farmakologiczne, a skrajnych przypadkach wycina się chirurgicznie grasicę, głównie w przypadku stwierdzenia grasiczaka, czyli guza nowotworowego grasicy.

Objawy chorób neurologicznych są zawsze bardzo charakterystyczne. Co więcej – nawet drobne niedomagania powodują u nas dyskomfort, przykładowo opadanie powieki w miastenii sprawia, że gorzej widzimy. W związku z tym przeważnie choroby tego typu wykrywa się bardzo wcześnie. Dzięki temu układ nerwowy nie jest jeszcze na tyle zdegenerowany, by nie można było podjąć skutecznego leczenia. Ważne jest, by nie dopuszczać do czekania aż objawy samoistnie ustąpią. Należy skonsultować się z neurologiem nawet w prywatnej poradni, byleby nie czekać na diagnozę i rozpoczęcie leczenia.